Vorig jaar zomer ging ik een weekje – alleen – naar Barcelona. Dat vond iedereen normaal tot stoer (dat laatste verbaasde me wel want er is namelijk niks stoers aan om alleen op vakantie te gaan).
In september ging ik met een goede vriendin naar Londen. Dat vond iedereen leuk, waarbij de aanname werd gedaan dat we als 2 vrouwen vast hele dagen zouden gaan shoppen.
In oktober ging ik met een vriend naar Rome. Dat vond iedereen helemaal gezellig. Blijkbaar is de algemene gedachte dat je met een homofiele vriend continu in een deuk ligt, want wat werd er gezegd in 9 van de 10 reacties? “Oh leuk, joh, met homo’s kun je zó lachen….”. Nou kan ik met deze vriend inderdaad ontzettend lachen, maar dat ligt volgens mij niet aan zijn seksuele voorkeur. En geloof me, we hebben inderdaad gelachen om de stereotype reacties op onze trip.
In april ga ik met mijn neef/petekind van 22 naar Londen; naar een popconcert. Dat vindt mijn omgeving aandoenlijk (“wat leuk dat je dat doet”) en iedereen weet zeker dat mijn neef dat helemaal gááf gaat vinden. (Ik weet het nog niet zo zeker….. neef heeft namelijk helemaal niks van zich laten horen toen hij mijn mail met tickets, hotelnaam en concertkaarten kreeg. Hij hoeft van mij echt niet op z’n knieën omdat hij de hele trip van me cadeau krijgt. Maar ben ik nou heel erg ouderwets als ik een ietsiepietsie enthousiasme verwacht?)
Een paar weken geleden ging ik met een goede vriend naar Barcelona. Dat vond men over het algemeen nogal vreemd. Als single vrouw bevriend zijn met een getrouwde man en dan ook nog samen een paar dagen naar een stad? Menig wenkbrauw werd gefronst en menig toetsvraag werd gesteld. Een enkele keer was de reactie ronduit plat en kwetsend.
Ik moet erg wennen aan deze reacties. Raak er soms ook wel geïrriteerd door. En heb op z’n minst geen zin meer om me steeds te moeten verantwoorden. Het lijkt erop dat een vriendschap tussen man en vrouw (en al helemáál de vriendschap tussen een single vrouw en een getrouwde man) vèr buiten de algemeen geaccepteerde normen valt.
Gelukkig heb ik naast een aantal lieve vriendinnen, ook een paar hele lieve vrienden. En gelukkig hebben die lieve vrienden hele lieve vrouwen. Die het wèl oké en niet raar vinden dat ik met hun man af en toe ga borrelen, uit eten of een paar dagen ga fotograferen. Ik koester die vriendschappen. En negeer voortaan de gefronste wenkbrauwen. Later is tenslotte al lang begonnen.